Obama rips Trump ahead of US midterm elections

By Michael Hernandez

WASHINGTON (AA) – Former President Barack Obama launched an opening campaign salvo against incumbent President Donald Trump Friday, saying Trump is "the symptom, not the cause" of divisions plaguing the U.S.

Obama told an audience of more than a thousand students at the University of Illinois his successor is "just capitalizing on resentments that politicians have been fanning for years."

"What’s gonna fix our democracy is you," he said.

Obama is seeking to rally support for Democrats as Americans prepare to head to the voting booth Nov. 6 in elections that will see one-third of Senate seats up for grabs, as well as all seats in the House of Representatives. Republicans currently control both chambers, but have a narrow hold on the Senate.

Trump, too, has been working to shore up support for his party as the polls approach, holding campaign-style rallies for Republicans running for office, regularly touting the U.S.'s surging economy.

But Obama pointed to his own role in bringing the U.S. out of one of the worst economic recessions it has experienced, saying "let's just remember when this recovery started."

The comments drew a rebuke from Trump who told his own rally in Fargo, North Dakota, "Obama was trying to take credit for this incredible thing that’s happening."

“I have to say this to President Obama: if the Dems got in with their agenda in November of almost 2 years ago, instead of having 4.2 up, i believe honestly we’d have 4.2 down," Trump said, referring to the U.S.'s economic growth.

Obama also took aim at the Republican Party directly saying "the politics of resentment and paranoia has unfortunately found a home" in the party.

"What happened to the Republican Party?" he asked rhetorically.

Advertisements

McCain's daughter takes swipe at Trump in eulogy

By Michael Hernandez

WASHINGTON (AA) – Meghan McCain, John McCain's daughter, opened a memorial service Saturday for her father with a shot over the bow at President Donald Trump and his token slogan.

"America does not boast because she has no need to. The America of John McCain has no need to be made great again, because America was always great," McCain said, glaring determinantly as applause roared out in the National Cathedral.

"We gather here to mourn the passing of American greatness. The real thing – not cheap rhetoric from men who will never come near the sacrifice he gave so willingly, nor the opportunistic appropriation of those who lived lives of comfort and privilege while he suffered and served," she added in an emotional tribute to her father.

The comments appear to be directed at Trump who was granted five deferments for compulsory military service during the Vietnam War, one of which was for bone spurs in his foot after he graduated college.

Meghan McCain's pointed rhetoric also appears to challenge Trump's now infamous dismissal of her father's service during the Vietnam War, when he was held captive for five years and repeatedly tortured.

Trump was not present for Saturday's private funeral service after McCain's family declined to invite the president. He was instead at his golf club in Virginia.

But both former Presidents George W. Bush and Barack Obama — who bested McCain in his successive bids for America's highest office — were on hand to deliver their reflections on McCain's legacy.

"So much of our politics, our public life, our public discourse can seem small and mean and petty, trafficking in bombast and insult and phony controversies and manufactured outrage," Obama said. "It's a politics that pretends to be brave and tough, but in fact is born of fear. John called on us to be bigger than that. He called on us to be better than that."

Bush, who like McCain hailed from the Republican Party, said McCain "loved freedom with the passion of a man who knew its absence."

"Perhaps above all, John detested the abuse of power; could not abide bigots and swaggering despots," he added,

McCain will be buried Sunday at his alma mater, the U.S. Naval Academy in Annapolis, Maryland.

Trump rolls back Obama-era emission standards

By Michael Hernandez

WASHINGTON (AA) – The Trump administration proposed new rules Tuesday aimed at rolling back coal emissions standards established by former President Barack Obama in a bid to curb climate change.

In a statement announcing the proposed new rules, the Environmental Protection Agency (EPA) called Obama's 2015 Clean Power Plan "overly prescriptive and burdensome."

The Supreme Court stayed the rule in 2016 following legal action from multiple Republican state attorneys general and industry advocacy groups.

President Donald Trump's alternative, which is known as the Affordable Clean Energy Rule, "empowers states, promotes energy independence, and facilitates economic growth and job creation," the EPA said.

The plan lifts some restrictions on coal-fired power plants, shifting emissions regulations to states.

Opponents of the move have warned that the changes would likely hike U.S. carbon emissions, but Acting EPA Administrator Andrew Wheeler said the new rule "would restore the rule of law and empower states to reduce greenhouse gas emissions and provide modern, reliable, and affordable energy for all Americans.”

The Natural Resources Defense Council was unswayed, saying "The world’s on fire and the Trump administration wants to make it worse."

“This Dirty Power Plan is riddled with gimmicks and giveaways. It would mean more climate-changing pollution from power plants. That’s a recipe for climate disaster," council President Rhea Suh said in a statement.

Trump has long derided what he and Republican call a "war on coal" fueled in part by Obama's plan. But the growing shift away from coal is also based on the declining costs associated with cleaner alternatives such as natural gas, wind and solar power.

In addition to shifting emissions regulation to states, Trumps plan allows states to ease regulations for power plants that are in need of upgrades.

Trump is expected to tout the plan during a rally in West Virginia Tuesday evening. The state has long relied heavily on the coal in its mountains to fuel economic activity.

Tuesday's roll-out begins a public comment period before the rule is finalized.

Turkey-US relations: From visionary to myopic

By Adam McConnel

– The writer teaches Turkish history at Sabanci University in Istanbul. He holds an MA and PhD in history from the same university.

ISTANBUL (AA) – “From time to time during the past year, Turkish officials have indicated their preference for dealing directly with us in lend-lease matters. The Turks have felt that they would know where they stood much better if they dealt directly with us, would know precisely to whom they were indebted, and would have more control over American material destined for them. An additional reason for the Turkish attitude was undoubtedly a feeling that they were being treated more or less as a British colony or protectorate.”

– Memorandum by George V. Allen, Division of Near Eastern Affairs, March 16, 1943, Foreign Records of the United States

Franklin Delano Roosevelt, one of the greatest United States presidents, recognized as early as 1941 that Turkey would be vital to U.S. global strategy in the coming era. Another five years would pass — including the Bretton Woods conference, World War II's conclusion, and the Cold War’s advent — before U.S. policymakers also concluded that Turkey would be a fundamentally important component of U.S. strategy towards the USSR, and therefore required massive amounts of economic and military aid. The eventual results were the Truman Doctrine, Turkey’s inclusion in the Marshall Plan and, in 1952, Turkey’s NATO membership.

Now, after five years of recurring crises in Turkish-American relations, the events of WWII and the Cold War era seem eons in the past. Renowned American journalist Tom Brokaw called America’s WWII leadership and citizens the “Greatest Generation,” and even though historians have voiced important reservations about Brokaw’s evaluation, his definition may well be justified. But once that WWII generation gave way to younger arrivals, American officials gradually lost the ability to formulate well-informed, astute, or creative policy towards the Turkish Republic. After Harry Truman, Dean Acheson, and the NATO accession glow receded, disasters have been Turkey’s typical experience stemming from the choices of U.S. officials.

Examples? The Jupiter Missiles and the Cuban Missile Crisis. The Johnson Letter. Cyprus and the arms embargo. Vague official U.S stances towards repeated military interventions into Turkey’s democratic political system. Two Iraq invasions. Granting Fethullah Gulen residency. The George W. Bush Administration’s reaction to the March 2003 Turkish parliamentary resolution’s failure, and Paul Wolfowitz. Robert Pearson and Ambassador Eric Edelman. U.S. attempts to force Turkey to abide by its unilateral sanctions against Iran; the Reza Zarrab-Hakan Atilla-Halkbank revenge trial. The Obama administration’s collaboration with the PKK. Ambassador Francis Ricciardone. The Obama administration’s sluggish and tepid response to Fethullah Gulen’s July 2016 coup attempt, and consequent inaction on Gulen’s extradition. Ambassador John Bass and his fly-by-night visa ban. The Trump administration’s 30,000-man PKK/YPG army. And now Trump’s sanctions — carried out for domestic political considerations — against the Turkish interior and justice ministers, accompanied by tariffs on certain Turkish export products.

– Respect essential in foreign relations

The above paragraph lists only the main lowlights of the past 70 years of Turkish-U.S. relations. This alliance began with U.S. recognition that, as a Great Power with urgent geostrategic imperatives, it needed allies; in order to cultivate those allies, certain steps would have to be taken in order to cement relationships. U.S. officials recognized that those steps were their responsibility, and that they had to approach their allies with respect and circumspection. That was the reason why George Marshall’s famous speech was a Harvard commencement address, and why the speech’s tone and content were carefully crafted.

After the Cold War’s conclusion, Turkey’s role in U.S. global strategy arguably became even more vital, which begs the question of why the U.S. has not been able to maintain the same level of responsibility and respect towards the Turkish Republic that it maintained towards other European allies. However, the current U.S. president, Donald Trump, has now thrown almost all other U.S. partners under the bus as well. Trump’s obnoxious behavior towards traditional U.S. allies could be understood as simply taking previously established precedents to their logical ends. That is, other U.S. allies are now treated with the same sort of brusque regard that Turkey has been subject to since the 1960s.

From that perspective, Turkish President Recep Tayip Erdogan’s remarks on Aug. 4, 2018 to a Justice and Development Party women’s congress appear similar to sentiments expressed by earlier Turkish politicians when confronted by unconstructive and regrettable U.S. behavior. Erdogan, commenting on recent talks between Turkish and U.S. officials, explained:

“So what was said? That, ‘on this issue, this sort of approach with Turkey is not appropriate. If we are going to act sincerely, if we are truly a strategic partner, we should do what is necessary for our partnership.’ Were we not together with you in Somalia? Were we not together with you in Afghanistan? Did we not take steps together and in unity with you for NATO in various places in the world? If you treat your partners this way, in what manner do you expect us to perceive you?"

As logical as these statements are, similar comments from earlier Turkish politicians had little effect on U.S. policymakers. The problem was that U.S. officials were not able to follow or were simply not aware of the logic which brought the U.S. together with Turkey during and after WWII. Concurrently, U.S. officials forgot the necessity to approach Turkey with respect, as an equal. This is a problem that continues to plague U.S. policy formulation towards Turkey.

– Rising UK profile in Turkey

U.S. inability to devise sound policy towards Turkey in the past 60 years can, at least partially, be blamed on consistently poor understanding of Turkish society, history, politics, and interests. But the actors clamoring to affect U.S. policy, and the number of factors influencing policy calculations have also greatly increased.

The George V. Allen memorandum quoted at the beginning of this commentary brings up issues which U.S. officials had identified as important to Turkish officials during WWII, but that U.S. policymakers have subsequently either neglected or forgotten. For example, Turkish officials still prefer foreign representatives who deal with them openly, directly, and honestly. They also prefer foreigners who treat them with the respect that should be accorded to equals.

Allen’s memorandum concludes as follows:

“The Turks believe that Great Britain has made commitments to Russia which will prevent Britain from exercising a restraining influence on Russia after the war. The Turks would be much encouraged if they were convinced that the United States retains a strong interest in Turkey’s welfare. It is difficult to create such a conviction while we continue to agree to British demands in Turkey’s regard.”

Certainly after the past two decades, but especially after the past five devastating years, can we argue convincingly, using the evidence available to us, that the U.S. “retains a strong interest in Turkey’s welfare”? Every passing month, and every new crisis has made the argument more difficult to make.

Originally, I intended to write a commentary that wrapped up with U.S. Ankara Embassy Charge d’Affaires Philip Kosnett’s recent trip to the Black Sea. During his visit to the Trabzon Chambers of Commerce and Industry, Kosnett commented to the press on current Turkish-American relations, stating that “the important thing is to keep communication channels open” in reference to ongoing issues between the Turkish and U.S. governments. I then planned to suggest that Turkish-U.S. relations were not only about inter-government relations, and that the U.S.’ representation in Turkey needed to be more proactive in establishing an open dialogue with Turkish society, not just with Turkish officials. That would be another important way to “keep communication channels open.”

But the U.S. Embassy in Ankara consistently acts as if they are oblivious to Turkish citizens’ sentiments and concerns. This July 15 the U.S. Ankara Embassy did nothing more than tweet the original and a Turkish translation of the State Department’s press release commemorating the failed 2016 Turkish coup attempt. As the U.S. government’s in-country representation, there wasn’t anything that the embassy might have been able to add in order to show some empathy?

On Aug. 1, the day after a PKK attack in southeastern Turkey killed a mother and her infant, the British deputy head of mission to Turkey, Jennifer Anderson, tweeted a condemnation in English and Turkish. But the U.S. Embassy in Ankara? Silence, except for self-promotional tweets, including one on Kosnett’s Trabzon junket. That is exactly the sort of inability to engage directly and sincerely with the issues important to Turkish society that deepens and magnifies Turkish distrust of U.S. intentions.

Thus, in terms of the U.S. representation in Turkey’s sensitivity to and understanding of Turkish society, nothing has changed over the past five years, whether the secretary of state is John Kerry, Rex Tillerson, or Mike Pompeo, or whether Kugulu Park’s primary resident is Francis Ricciardone, John Bass, or… no one. The United Kingdom’s representation in Turkey, on the other hand, now displays more attention to issues important to Turkish citizens.

In fact, since the Brexit vote, Turkish-British relations have been experiencing a revival. Most importantly, the U.K. government has put a top-level member of Fethullah Gulen’s cult, Akın Ipek, under house arrest, with possible extradition proceedings pending. This is a stark contrast to the U.S. government’s refusal — displayed by both the current and previous administrations — to take even an initial step towards legal procedures that might result in Fethullah Gulen’s extradition.

– Demands from White House ruspanti

George Allen’s memo also suggested that “demands” were emanating from the British side in 1943. Then, the most important demands were from British Prime Minister Winston Churchill, who wanted Turkish soldiers to do the fighting in the Balkans instead of British soldiers. Now, during the Trump administration, demands come from the U.S., and specifically from whomever has Trump’s ear. Trump’s attention span is notoriously short and his White House is occupied by ruspanti constantly vying for his attention and favors. At the moment, Vice President Pence and National Security Advisor John Bolton apparently dominate Trump’s time because the November 2018 midterm elections are fast approaching. For that reason, sanctions against Iran, and the Brunson case, are front-and-center in Trump’s field of vision.

But Trump’s demeanor is so volatile that no one knows what will happen from one day to the next. Trump also has far too many other problems occupying his mind to focus extensively on Turkey, a subject for which he has apparently left U.S. policy to the soldiers (attested to by the recent statements from both sides strongly asserting that military matters in northern Syria were totally separate from the Brunson case). This means that demands can come from multiple sectors, and that policy-making is even more diffuse and chaotic. Allen’s memo accused the British of fomenting a similar situation, so apparently we have experienced a complete reversal in the Anglo-American-Turkish relationship since WWII.

Finally, on Aug. 7, 2018, the U.S. Ankara Embassy tweeted two Turkish-language tweets aimed at Turkish society. One reaffirmed the strength of Turkish-American collaboration, and the other denied a Turkish press rumor. Those tweets, at the very least, recognize the Turkish public.

In reality, though, it should not take provocative Turkish press rumors to elicit such tweets. The U.S. Embassy needs to be more energetic in taking the initiative to promote open, positive, and constructive dialogue with Turkish society. This can take many forms, but in the age of social media, Twitter is an important route through which the U.S. Embassy can begin establishing better “communication channels.” As an illustration, the embassy might start with putting a more Turkey-friendly picture on their Twitter page (compare the current picture with the picture featured on the British Embassy’s Twitter page). That and similar efforts, over the long term, can help to show Turkish citizens that the U.S. representation in Turkey respects them, their culture, and their democratically elected representatives, and does not see them as a “colony or protectorate”.

* Opinions expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect the editorial policy of Anadolu Agency.

GÖRÜŞ – Amerika’nın derdi ne?

İSTANBUL (AA) – HASAN BASRİ YALÇIN – Brunson olayı Türk-Amerikan ilişkilerinde son gündem maddesi. Hem Başkan Trump hem de yardımcısı Pence Türkiye’yi en üst perdeden açıkça tehdit ettiler. Hemen ertesinde sanki bu tehdidi daha somut bir çerçeveye büründürmek istercesine Hazine Bakanlığı tuhaf ve anlamsız bir yaptırım kararı aldı. Türkiye’nin Adalet ve İçişleri bakanlarını baş sorumlular olarak ilan edip ikisinin de Amerika’da olmayan mal varlıklarına blok konulacağını duyurdu. Amerika’da herhangi bir mal varlığı bulunmayan iki bakan ise bu gayriciddi tedbir kararlarına gerekli biçimde cevap verdi. Onlar da Twitter üzerinden Amerika’da herhangi bir mal varlıklarının olmadığını yazdılar.

Daha ilk andan itibaren bu yaptırım kararının bir ciddiyeti olmadığı ortaya çıktı. Maalesef siyaseten çok etkisi olmasa da ekonomik etkileri oldu. Zaten uzun süredir yükselme eğiliminde olan döviz kuru Türkiye’de tekrar yükselişe geçti. Amerika’yla yaşanan bu gerilimin siyasi sonuçları olmasa da ekonomik sonuçları olduğu görülüyor. Dolayısıyla Türkiye tabii ki böyle bir gerilimin parçası olmak istemiyor. Ancak bu Türkiye’nin tek başına kurtulabileceği ve düzeltebileceği bir durum değil. Zira bu çatışmanın kaynağı Türkiye değil.

Aslında Türkiye Amerika’nın çatıştığı tek ülke de değil. Amerika halihazırda, Çin’le bir ticaret savaşı başlattı. Çin’in tüm yatıştırma gayretlerine rağmen geri durmadı. Hatta tırmandırmaya devam ediyor. Çin bir tur cevap verdi ama ikinci tur misillemeyi yapamadı. Buna rağmen Amerika savaşı bırakacak gibi görünmüyor. Çin dahi Amerika’yla arasındaki bu gerilimi tek taraflı düşüremiyor. Amerika aynı esnada Rusya’yla da gerilim siyaseti takip ediyor. Soğuk Savaş’ta bile eşine az rastlanır gelişmelere şahitlik ediyoruz. Taraflar diplomatik personelleri casusluk suçlamalarıyla sınır dışı ediyor. Yani Amerika Rusya’yla da kavga veriyor. Kuzey Kore’yle olanlar herkesin malumu. Nükleer silah kullanma ihtimali bile masaya geldi. Son dönemde Amerika’nın en çok yüklendiği ülkelerin başında ise İran geliyor. Trump uzun süredir tehdit ettiği İran’a karşı uygulanması planlanan geniş kapsamlı yaptırımlar için gerekli adımları attı. Kasım ayında yaptırımlar tüm hızıyla devreye girecek. O zaman asıl hedef İran haline gelecek demek mümkün.

– Brunson olayı ana kriz sürecinin ürünü

Fakat Amerika sadece muhtemel rakipleriyle değil klasik müttefikleriyle de kavga veriyor. Fransa, Suudi Arabistan ve İsrail hariç neredeyse tüm klasik müttefikleriyle gerilim üretmeyi başardı. Özellikle Almanya ve İngiltere bu anlamda Amerikan baskısıyla karşı karşıya. Merkel defalardır Trump’ın son derece münasabetsiz tavırlarına açıkça maruz kalıyor. Brüksel’de yapılan son NATO zirvesinde Amerika’nın müttefiklerine bakış açısı birkez daha ortaya çıktı. Trump tüm Avrupalı ortaklarını şovunun bir parçası haline getirdi. Bütçeye yeterince destek vermedikleri suçlamasını yaptı. Bunun üzerinden kendi iç kamuoyuna sinyal vererek Avrupalı ortakları dize getiriyormuş gösterisi yaptı. Halbuki NATO üyelerinin NATO bütçesine yapacağı katkı meselesi zaten 2014 Galler Zirvesi’nde Obama zamanında konuşulmuştu. Yüzde ikilik seviyeye 2024 yılı itibariyle ulaşılması bekleniyordu. Ama Trump için bunların pek önemi yok. Kendi siyasi kariyeri için kullanmaya devam etti. Aynı şekilde hemen ardından geçtiği İngiltere’de de çeşitli rezilliklere imza atmaktan çekinmedi.

Bu geniş resme bakıldığında Amerika’nın sadece Türkiye’yle sorunlu olmadığı çok net ortaya çıkar. Amerika tüm ülkelerle birer kriz süreci inşa ediyor. Tüm ülkelerle sadece anlık krizler yaşamıyor. Veya yaşanan bir kriz bir sonrakini tetiklemiyor. Aksine, uzun kriz süreçleri var ve bunların içinde çeşitli kriz göstergesi olaylar doğuyor ve batıyor. Aslında kriz süreçlerinin kendisi birer kronik durum. Onların içerisinde boy gösteren olaylar krizin akut göstergeleri ve örnekleri olarak görülebilir. Yani mesela Türkiye’yle Amerika arasında uzun bir kriz süreci var. Bu süreç Brunson davasıyla başlamadı. Dolayısıyla Brunson davası krizin kendisi değil veya bu krizin sebebi de değil. Brunson davası bu kriz sürecinin bir ürünü. Aynı şekilde bu krizin kaynağı Halkbank davası da değil. Bu krizin kaynağı Amerikan Büyükelçiliğinin aldığı vize randevularını iptal kararı da değil. Hatta daha da derine gitmek mümkün. Bu krizin sebebi tek başına FETÖ meselesi değil. Veya bu krizin nedeni Suriye de değil. Suriye’den FETÖ’ye, Halkbank davasından vize meselesine bütün olaylar ana kriz sürecinin ürünleri. Bu olaylar hep başka bir olgunun sonucu.

Bunlar aynı tarlada büyüyen, aynı topraktan beslenen ürünler gibi. Toprak kriz çıkarmak için elverişli olduğundan kriz ürünleri veriyor. Bu ürünler birbirinden bağımsız ama hepsi aynı kaynağa bağlı. Bu nedenle bahsi geçen olaylar birbirini tetiklemiyor veya birbiri üzerine birikmiyor. Yani aslında Suriye meselesi FETÖ meselesini tetiklemiyor. Veya vize meselesi Halkbank meselesini tetiklemiyor. Birinden doğan tepkinin diğerini doğurduğu zannedilebilir. Ancak bunların herhangi birinde üretilen çözüm de bir diğerine yansımıyor. Veya bunların birindeki çözümsüzlük diğerinde otomatik bir çözümsüzlük anlamına da gelmiyor. Dolayısıyla bu olaylar arasında geçişkenlik olmak zorunda değil. Fakat hepsi aynı kaynağa bağlı olduğu için birbiriyle ilişkisiz de değil. Fakat söz konusu ilişki doğrudan bir ilişki değil. Dolayısıyla asıl ele alınması gereken şey, ana kriz sürecidir. Ana kriz sürecinin ne olduğu veya neden kaynaklandığı doğru düzgün anlaşılmazsa bu geçici kriz göstergesi olayların herbiri yanlış biçimde yorumlanır.

Peki nedir bu asıl kriz süreci? Ve nasıl açıklanabilir? Kriz sürecini doğru düzgün tanımlamanın birincil şartı bunun sadece Türkiye-Amerika ilişkilerine has olmadığını kabul etmektir. Ki bu zaten yukarıda gösterildi. İkinci ön şart, bunun bir an değil bir süreç olduğunu düşünmektir. Yani Türkiye gibi bir ülkenin her ne yaparsa yapsın bu kriz süreci nedeniyle tek tek olayları çözse de yeni olaylarla karşılaşacağını kabul etmek gerekir. Üçüncü olarak bu kriz süreçlerinin Amerika tarafından inşa edildiğini anlamak gerekir. Amerika dostlarıyla veya düşmanlarıyla destek ya da angajman siyaseti izlemekten kaçıyor. Dostlarını yalnız bırakmaktan kaçınmıyor. Onları sorumluluk almaya ve maliyet yüklenmeye itiyor. Düşmanlarını ise sıkıştırarak bedel ödemeye itiyor. Onları işbirliğine davet edip kazan-kazan formülasyonu üretmek yerine kendisinin kazandığı düşmanın kaybettiği bir sonuç için uğraşıyor.

Bunun birçok tanımı olabilir. Ama kısaca şöyle özetlemek lazım: Amerika kâr etmenin peşinde. Bu yeni bir hadise de değil. Obama döneminde de böyleydi. Trump döneminde de böyle. Bu bakımdan Obama ve Trump birbirinin çok benzeri. Aralarındaki tek fark ise tarzları. Obama bunu çok daha incelikli bir tarzda yaparken, Trump çok daha küstah ve alışılmadık biçimde yapıyor. İkisi de Amerika’yı uluslararası sorumluluklarından çekip maliyetleri kısma peşinde. Siyasi, askeri ve diplomatik angajmanları en aza indirip dünyanın çeşitli bölgelerinde ya maşalar kullanmak ya da farklı aktörleri birbiriyle dengelemek bu siyasetin temel merkezi. Amerika iki dönemdir uluslararası sistemde istikrarı korumak gibi bir siyasetle ilgilenmiyor. Kendisinin merkezinde bulunduğu uluslararası düzeni korumak bir kenara onun yıkılması için uğraşıyor bile denebilir. Dostlarını kendinden uzaklaştırıyor. Düşmanlarını savaşmaya davet ediyor. NAFTA, NATO, AB, Dünya Ticaret Örgütü, BM gibi kendi eliyle kurduğu veya kurulmasına açıktan destek verdiği, yıllarca uluslararası sistemi idare etmede kullandığı kurumların hepsini ateşe veriyor. On dokuzuncu yüzyıldan beri desteklediği serbest ticaret, liberal değerler ve küreselleşmeyi bir kenara bırakıp korumacılığa, popülizme, ulusalcılığa yöneliyor.

– ABD zenginliğini artırma gayretinde

Peki bunu neden yapıyor? Bu, normal şartlar altında beklenecek bir davranış değil. Uluslararası sistemin tepesindeki aktörler genelde statüko kendi lehlerine olduğu için statükoyu korumak isterler. Tarih boyunca birçok hegemon devlet doğmuş, büyümüş ve sonra da çökmüştür. Çöküş sürecinde genelde sistemi sürdürme maliyetleri abartılı düzeylere ulaştığından, hegemonun sağladığı istikrarlı düzende ona meydan okuyan yeni aktörler doğmuştur. Bu aktörler hegemonu yakalamadan az önce hegemonun önleyici bir savaşa girdiği düşünülür. Yeni yükselmekte olan potansiyel hegemonun başını erkenden ezmek istediği söylenir. Bu mantık üzere düşünenler Amerika’nın da böyle bir sürece girdiğini ve çöküş nedeniyle telaşla tüm dünyaya savaş açtığını iddia ediyorlar.

Ancak ampirik bulgular bu iddiayı desteklemek için yeterli değil. Aklı başında ölçüm unsurlarıyla yaklaşıldığında Amerika’nın merkezinde olduğu tek kutuplu uluslararası sistemin bozulduğuna ya da çok kutuplu bir sisteme geçildiğine dair hiçbir emare yok. Ne Çin, ne Rusya ne de bir başka aktör tek başına Amerika’nın karşısına çıkabilecek halde. Daha da önemlisi, bir araya gelip Amerika’ya karşı birleşme ihtimalleri bile yok. Mesela bugün Amerika Çin’e karşı yaptırımlarda bulunurken aynı anda Rusya ve Türkiye’ye de yaptırım yapma kararı alabiliyor. Fakat bu ülkeler kendi aralarında koordineli bir tepki belirleyebilme şansına sahip değil. Amerika Türkiye’ye Ortadoğu’da ve belli alanlarda baskı uygularken Çin’e ticaret alanında baskı uyguluyor. Ama Türkiye Çin’e Ortadoğu’da Amerikan karşıtı bir rol teklif etse Çin buna yanaşmaz. Veya Çin böyle bir role soyunsa bile Türkiye Suriye gibi bir örnekte Çin’in muhtemel pozisyonundan çok daha fazla rahatsızlık duyar. Veya Türkiye ile Çin arasında hâlâ dolar harici bir para birimiyle ticaret yapma ihtimali gerçekleştirilemiyor. Hem Çin, hem Rusya, hem Türkiye hem de diğer herkes birbiriyle sahip olduğu ilişkiden daha fazla Amerika’yla ilişkiye sahip ve kimse bu ilişkiyi sonuna kadar tehlikeye atmaya yanaşamıyor. Çünkü kimse bunun maliyetini karşılayabileceğini düşünmüyor.

Öte taraftan Amerika öylesine yüksek bir özgüvene sahip ki, diğer aktörlerin kendisine meydan okuyamayacağını veya bir araya gelemeyeceğini düşünüyor. Bu nedenle de son derece umursamaz, son derece cüretkar, son derece şımarık hareketlere girişmekte sorun görmüyor. Mesela Kudüs konusunda tüm dünyaya karşı takındığı tavrın kendisine doğrudan ve somut bir maliyet çıkaracağını düşünmüş olsa bu adımı atmazdı. Trump, Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanıma yolundaki adımı attı çünkü bunun kendisini iç siyasette kurtarabileceğini düşündü. Dış siyasetteki maliyetin ise katlanabilir bir maliyet olduğunu hesapladı. Amerika eğer çökmekten korkuyor olsaydı, düşman sayısını artırmak yerine dost biriktirmek isterdi. Amerika şayet kendini güvenlik tehdidi altında görseydi, o zaman dengeleme siyaseti takip eder, bir tarafı diğerine karşı desteklerdi. Ancak Amerika kendini güvende ve güçlü hissettiği için güvenlik tehditlerini göz ardı edebilecek ve onun yerine iç siyasete odaklanabilecek bir lükse sahip olduğuna inanıyor. Güç ve güvenlik değil, zenginliğini artırma gayretinde. Obama Irak ve Afganistan gibi maliyetli görevleri terk ederek ve Amerika’yı içeride inşa ederek bunu yapmayı denedi. Trump ise diğer ülkelere hesap keserek bunu yapmaya çalışıyor. Suud’a silah satıyor. Çin’i sıkıştırıyor. Çin’in serbest ticaretten faydalanmasına engel olmak istiyor. En fazla kendi faydalanıyor olmasına rağmen Çin’in ikinci en fazla faydalanan aktör olmasına bile tahammülü yok. Bu tür ticari değeri olan işlemlere önem verirken, bunun dışındaki güvenlik meselelerinde son derece umursamaz bir tavır takınıyor. İran’la imzalanmış olan ve uluslararası istikrar ve güvenliğe katkı sunan bir anlaşmayı bile umursamazca bozmakta bir beis görmüyor. Bu umursamazlık sadece Trump’a has bir hal de değil. Yukarıda bahsedildiği gibi Obama da benzer bir tavır içindeydi. Mesela Suriye’de Rusya’nın böylesine güçlenmesini zerre kadar önemsemedi. Hatta ona yol bile verdi. Böylece Suriye kilitlenecek, Türkiye ve Rusya gibi taraflar birbirine düştüğü için birbirini zayıflatacaktı. Kenardan izleyen Amerika bu ülkeler bataklıkta zayıflarken göreli olarak kâra geçmiş olacaktı. Yani Obama’nın temel hedefi de kâra geçmekti. Amerikan güvenliği adına hiçbir endişesi yoktu.

– Amerikan tarzı: İzolasyonculuk, umursamazlık ve halden anlamazlık

Ama bu, sadece Trump ve Obama’ya has bir hal de değil. Washington çevrelerinde, siyaset elitlerinde yıllardır benzerleri tekrarlanan görüşler de bu hale uygun. Washington’da yıllardır kime dokunsanız Amerika’nın gereksiz savaşlara katılmasından şikayet eder. Çin’in uluslararası düzenden kârlı çıktığından şikayet eder.

Hatta daha derine indiğinizde bu halin tüm Amerikan toplumunda yaygın biçimde var olduğunu görürsünüz. Zira Obama ve Trump bahsi geçen siyasi hali savunarak seçim kampanyası yürüttüler. Obama Bush’un zarara uğrattığı Amerika’yı diriltme sözü verdi. Irak’tan ve Afganistan’dan çekilip Amerika’yı zengileştireceğini söyledi. Trump daha da öteye geçti. Amerika’yı daha büyük yapmak için tüm dünya düzenini ateşe verebileceğini söyledi. Bu iki iddia da Amerikan toplumundan ciddi destek buldu. Çünkü Amerikan toplumu da kendini güvende hissediyor. Aslında kendisine meydan okuyacak bir gücün varlığını hep biliyor. Çin’in yükselişi hikayesi gibi hikayeler 1960’lardan beri anlatılıyor olmasına rağmen gerçekleşmeyen hikayelerdir. Amerikan halkı refah içinde dünya siyasetini umursamamak için her türlü şansa sahip.

Öylesine bir hal ki bu, sistemden en fazla faydalanan ülke olmasına rağmen en fazla şikayet eden ülkedir. Mesela 2003 Irak işgalinden Iraklılar bile bu kadar şikayet edemedi. Iraklıların ülkesi çöktü, yüzbinlerce insan öldü. Milyarlarca dolar zarar edildi. Irak talan edildi. Paramparça oldu. Ancak Amerikalıların 4 bin 500 ölüsü kadar konu olmadı. Filmi yapılmadı. Acısı çekilmedi. Haberi yapılmadı. Amerika NAFTA sayesinde hem ticari olarak çevre ülkeleri kendine bağımlı hale getirdi hem de en fazla kârı elde etti. Ancak hiçbir ülke NAFTA’dan Amerika kadar şikayetçi olmadı. Bugün Latin Amerika ülkelerinin hepsi Amerika’nın doğrudan kontrolü altında. Kontrolden çıkmaya çalışan Brezilya gibi ülkelerde yargı darbeleri yapıldı. Kontrol edilemeyen Venezula gibi ülkelerde korkunç ekonomik krizler üretildi. Ama bugün Venezuela’nın Amerika’dan çektiği değil, Venezuela’nın kötü yönetimi şikayet konusu ediliyor. NATO, Rusya’nın burnunun dibine kadar girdi. Doğu Avrupa’da yıllarca Amerika yanlısı darbeler yapıldı. Hatta bu iş Gürcistan ve Ukrayna’ya kadar uzandı. Putin cevap verince Amerika Rus yayılmacılığından yakındı. Putin’in eski Sovyet İmparatorluğu hayali kuran bir psikopat olduğu söylendi. Almanya Amerikan işgali altında ama Amerika Almanya’nın NATO bütçesine yeterince katkı sunmadığından yakınır. Ama bütün bunlara rağmen Amerika hiç bedel ödemez. Ama yine de en çok Amerika şikayet eder.

Bu hal Amerikan izolasyonculuğu nedeniyle Amerika’da geleneksel bir tutumdur. On dokuzuncu yüzyıl boyunca Amerikalılar bu duyguyla hareket ettiler. İngiltere serbest ticareti bir sömürgeci olarak sürdürürken, Amerika onun sırtına binerek yaptığı ticaretle kâra geçti. Büyüdükçe büyüdü. İngilizler masraflı savaşları yaparken, Amerikalılar kârlı ticareti yaptı. Birinci Dünya Savaşı sonunda Avrupa çöktü. Amerika liderlik için sahneye çıktı. Wilsoncular tüm dünyayı kontrol etmeye kalkmışken ve dünyaya barış, demokrasi vaazı verirken, onların ülke içindeki karşıtları eski güzel izolasyoncu günlere dönmenin peşindeydi. Ve istediklerini aldılar. Dünya siyasetinin ne yöne gideceğini zerre kadar önemsemeden kendi kurdukları Milletler Cemiyeti’ni terk ettiler. Hastalıklı Avrupa siyasetinden uzak durup para kazanmanın peşine düştüler. Öylesine ki, İkinci Dünya Savaşı’nın en kritik anlarına kadar müdahale etmek bir yana, daha fazla silah satarak zenginlik artırmanın peşinde oldular. Savaşa dahil olduktan sonra bile ancak Sovyetlerin Almanya’yı bütünüyle elde etme ihtimali doğduğunda karşı adım attılar. İkinci Dünya Savaşı sonrasında Soğuk Savaş başlarken, ilk günden itibaren Sovyet Rusya’yı köşeye sıkıştırmak için her türlü adım atıldı. Ortada Varşova Paktı falan yokken, NATO kuruldu. Marshal Planı’yla ülkeler Amerikan merkezli bir siyasete sürüklendi. Bretton Woods sistemiyle ekonomi kontrol altına alındı. Soğuk Savaş sonrası daha da kontrolsüz hareket edebilme şansına sahip oldu. İki kutuplu sistemin zincirlerinden kurtulan Amerika gücünü dünyanın dört bir tarafında denedi. 2009 ekonomik krizinde maliyet yüksek çıkınca işgal ettiği ülkeleri ve bölgeleri suçlamaya başladı. Zaten Obama ve Trump iktidarlarını doğuran hava da o tarihte doğdu. Genel izolasyonculuk, umursamazlık ve halden anlamazlık hep bir Amerikan tarzıydı. Ancak 2009 ekonomik krizi ve Irak Savaşı sonrasında tekrar şlddetli bir hal aldı. Sonuç olarak bu toplum önce Obama’yı çıkardı. Yetmedi Trump’ı sahneye sürdü.

Kimse uluslararası sistemin mevcut krizi için Trump’ı suçlamasın. Trump bu Amerikan toplumunun bir ürünüdür. Tüm umursamazlığı, tüm küstahlığıyla bir gerçekliğe karşılık gelmektedir. Amerikan profilini gayet başarılı biçimde yansıtmaktadır. Bırakın telaşla karar almayı, dünya yıkılsa umrunda olmayacak bir tavırla hem her ülkeyi tehdit ediyor, hem bunların bir araya gelme ihtimalini göz ardı ediyor hem de kendi kurduğu uluslararası düzeni ateşe veriyor. Önemsediği şey iç siyaset. Amerikan kıtası. Çünkü dışarıdaki maliyet katlanılabilir bir maliyet gibi görülüyor.

Bunun yanlış bir hesap olma ihtimali hep var. Belki gerçekten Amerika kendine bu kadar fazla güvenerek büyük hata yapıyor olabilir. Belki böyle davrandığı müddetçe kendi çöküşünü getirebileceği de iddia edilebilir. Ancak henüz o noktada değiliz. Ne Amerikalı siyasetçiler ne bürokratlar ne de Amerikan toplumu böyle bir algıya sahip. Aslında böyle bir algıyı destekleyecek yeterli gösterge de yok. Bakmayın zaman zaman Amerikan akademisinde ve siyasetinde “Amerikan çöküşü” başlıklı yazılar yazıldığına, konuşmalar yapıldığına. Aynı hikaye on yıllardır anlatılır. İlk kez 60’lı yılarda ortaya saçılan bu söyleme göre Amerika 70’lerde çökecekti. Ama 80’lerde tekrar doğdu Amerika. Doksanlarda tek güç haline geldi. Ama 90’larda bile bu çöküş hikayesi anlatıldı. O da gerçek değildi. Japon mucizesi hiçbir zaman gerçek olmadı. Şimdi Çin aday gösteriliyor. Halbuki Çin’in öylesine stratejik ve yapısal sorunları var ki, anlatmakla bitmez. Bu apayrı bir ampirik değerlendirmenin konusudur.

Amerika gerçekten bir güvenlik tehdidi hissetmiş olsa ya güvenlik ya da güç arayışına düşerdi, zenginlik arayışına değil. Amerika’ya dair değerlendirmeler yaparken bu gerçeklik üzerinden hareket etmeyen her analiz kendini çıkmaz sokakta bulur. Boş inançlar veya umutlu beklentiler çerçevesinde Amerika’nın çöktüğü gibi bir önyargı üretilecek olursa bu yanlış hesabı yapmanın bedeli olur. Bir kimsenin düşmanını küçümsemesi yapabileceği en büyük hatalardan biridir. Ancak gücünün abartılması da aynı derecede hatalı bir yöntemdir. Evet Amerika hâlâ tek süpergüç. Ancak bir değil 200 ülkeyle ve çok daha fazla sayıda konuyla baş etmek zorunda. Hiçbir aktör kâdir-i mutlak değildir.

– Türkiye özgürleşmesini tamamlama yolunda

Mesela Amerika sadece Türkiye’yle başbaşa kaldığına Türkiye için hiç de hoş olmayan sonuçlar doğar. Ancak Amerika’nın tek sorunu Türkiye’yle değil. Dolayısıyla buraya uygulayabileceği baskının bir üst sınırı var. Rusya, İran ve Çin gibi ülkelere bile saldırmayan Amerika Türkiye’ye savaş falan açacak değil. Evet, darbe yapanları organize edebilir. Onlara destek verebilir. Koruma sağlayabilir. Ancak Türkiye direndikçe deviremez. Suriye’de Rusya’ya karşı Türkiye’yi yalnız bırakabilir. Ama Türkiye Rusya’yla müzakereyi becerebildiği müddetçe Suriye’deki güvenliğini yeniden inşa edebilir. Bu örneğin de gösterdiği gibi, böylesi bir süpergüçle baş etmenin yolları vardır. En garantili yöntem onu ne tek dost ne de tek düşman olarak görmektir. Eğer tek dostunuz olursa yalnız bırakır, tek düşmanı olursanız ciddi zarar verir. Mümkün olduğunca başka hedeflere yüklenmesi tercih edilir ama peşine takılmaktan da kaçınılır.

Amerika tüm dünyayla böylesine kriz süreçleri inşa ettiği için Türkiye adına da bunun devam edeceğini öngörmek lazım. Amerika bu umursamaz tavrını sürdürdüğü müddetçe Türkiye Amerika’nın her türlü isteğine boyun eğse de krizler bitmeyecektir. Hep yenileri çıkacaktır. Çünkü sorunun bizatihi kendisi Amerika’dır. Amerikan umursamazlığı ve küstahlığı FETÖ’yü de Suriye’yi de doğuran haldir. Vize kararının kaynağıdır. Brunson davasındaki ciddiyetsizliğin göstergesidir. F-35’ler ve S-400’ler etrafında kopartılan fırtınanın sebebidir. Türkiye hem Amerika’yla hem de diğerleriyle olmak istedikçe Amerika ‘ne benimle ne de bensiz’ tutumunu benimsemeye devam edecektir. Türkiye’ye ne yardımcı olacaktır ne de başkasıyla iş yapmasını kabul edecektir. Her meseleyi krize çevirmek isteyecektir. Türkiye gibi bir ülkenin böyle bir sorunla uğraşmasının en iyi yolu da yine sorunun kaynağındadır. Amerika umursamazlığıyla dünyayı sallayıp Türkiye’ye zarar verirken, Türkiye bu umursamazlıktan faydalanarak kendi dik duruşunu sürdürebilir. Çünkü bir davranışın maliyeti artıp elde edilebilirliği azaldıkça bu umursamaz aktörün ona yönelik kararlılığı da azalacaktır. Amerika için Suriye haritada bir ülkedir. Türkiye içinse ölüm-kalım meselesidir. Kararlılık dengesi genelde güç dengesinin tersine çalışır. Güçlüler daha az maliyete bile katlanmak istemezlerken, onlar kadar güçlü olmayanlar her şeyi göze almak zorunda kalabilirler. Döviz kurlarının yükselmesi gibi maddi zararlar çok can yakıcı olmasına rağmen öldürücü değildir. Bu gibi salvoları atlattıkça Türkiye özgürleşmesini tamamlama yolunda ilerleyecektir. Türkiye her bir krizde yeniden müzakereye oturmalı ama teslim olmamalı. Almadan vermemeli.

[İstanbul Ticaret Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü'nde öğretim üyesi olan Doç. Dr. Hasan Basri Yalçın aynı zamanda SETA Strateji Araştırmaları direktörüdür]

“Görüş” başlığıyla yayımlanan makalelerdeki fikirler yazarına aittir ve Anadolu Ajansı’nın editöryel politikasını yansıtmayabilir.

US: Trump administration seeks fuel standard roll back

By Michael Hernandez

WASHINGTON (AA) – The Donald Trump administration on Thursday formally unveiled a proposal to weaken Barack Obama-era regulations that sought to improve automobile fuel mileage standards.

The standards were designed to get automakers to create vehicles that were more fuel efficient and thereby cut emissions that are harmful to the environment. Automakers had until 2025 to create passenger vehicles that would average over 50 miles per gallon.

The plan, which was to take effect in 2020, was one of the former Barack president's signature efforts to combat climate change.

But the Trump administration said its proposal, jointly announced by the Environmental Protection Agency (EPA) and the National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA), would "give the American people greater access to safer, more affordable vehicles that are cleaner for the environment."

The agencies said they are seeking to freeze fuel standards after 2020, and are seeking public comment on the proposal. They said their plan would result in "thousands of on-road fatalities and injuries" compared to the Obama-era plan.

It is unclear what science the claim is based on.

“Our proposal aims to strike the right regulatory balance based on the most recent information and create a 50-state solution that will enable more Americans to afford newer, safer vehicles that pollute less," EPA Acting Administrator Andrew Wheeler said in a statement. "More realistic standards can save lives while continuing to improve the environment. We value the public’s input as we engage in this process in an open, transparent manner.”

In addition to rolling back fuel standards, the plan would challenge the ability of states to set tighter tailpipe emission standards — a move that is likely to set off a legal battle with jurisdictions that want to do so, including the nation's largest automobile market: California.

Following the announcement, California Attorney General Xavier Becerra said on Twitter the state will "do what's necessary to hold this Administration accountable!"

The state's Justice Department "will use every legal tool at its disposal to defend today's national standards and reaffirm the facts and science behind them," Becerra said.

Twitter begins purging locked accounts

By Barry Eitel

SAN FRANCISCO (AA) – Twitter began purging its platform of millions of suspicious or fake accounts Thursday.

Some of Twitter’s most prominent users, including President Donald Trump, saw their follower counts decrease by hundreds of thousands of accounts.

“Action on this starts today,” Twitter’s chief executive and co-founder Jack Dorsey tweeted, adding he lost 200,000 followers.

On Wednesday, Twitter announced that it would begin deleting “locked” accounts, accounts that were deactivated because Twitter deemed them to be suspicious or fraudulent.

Twitter’s own official account, @Twitter, was one of the purge’s biggest victims. The account lost roughly 10 million followers Thursday, dropping some 12 percent to about 55 million.

Trump lost about 200,000 followers. Former President Barack Obama lost roughly 2.6 million followers. Musician Katy Perry, the most followed account on Twitter, lost about 2.7 million followers in the purge.

In the announcement, Twitter executive Vijaya Gadde said the company estimated the average user would lose four followers or fewer.

“We understand this may be hard for some, but we believe accuracy and transparency make Twitter a more trusted service for public conversation,” Gadde said in a statement.

“Though the most significant changes are happening in the next few days, follower counts may continue to change more regularly as part of our ongoing work to proactively identify and challenge problematic accounts.”

While the general reaction to the loss of followers was relatively calm, the purge was still controversial on social media. Some conservatives on Twitter argued that the purge was politically motivated.

“Look, if they're genuinely fake or dead accounts, I have no problem with it,” tweeted former Republican presidential candidate Herman Cain. “But how do we know?”

Twitter said locked accounts were accounts that were opened by an authentic person but have likely been hacked, according to the company’s metrics.

Trump to urge colleges to ignore race in admissions

By Safvan Allahverdi

WASHINGTON (AA) – President Donald Trump on Tuesday is is expected to rescind a policy that urged universities and colleges to consider race as a factor in student admission, according to media reports.

During the presidency of Barack Obama, the administration adopted guidelines from 2011 and 2016, encouraging collages to promote diversity and "avoid racial isolation" in their admissions process.

The Trump administration's move, however, comes as the Justice Department investigates alleged reports that Harvard University is illegally discriminating against Asian-American students, requiring a higher standard in their admissions process.

There are currently 60 complaints issued by Asian-American organizations claiming that this type of policy discriminates against them.

During the Obama era, the Supreme Court ruled universities may use affirmative action to help minority applicants get into college. Conservatives have said such programs can hurt white students and Asian-Americans.

If reversed, the guidelines could cause new brawling over affirmative action policies, which was found constitutional by the Supreme Court as long as they are matched with certain limitations in relation to the impact on white students.

Trump unveils small business health plans

By Michael Hernandez

WASHINGTON (AA) – President Donald Trump's administration on Tuesday unveiled its latest effort to undercut the nation's universal healthcare law, making it cheaper for some small businesses to purchase health care plans.

The Department of Labor rolled out a new rule that allows small businesses and self-employed individuals to band together based on location or industry to purchase health care plans that skirt the requirements of the Affordable Care Act.

The new rule allows for the groups to buy health insurance plans that do not meet comprehensive coverage requirements mandated by the act. It follows an executive order issued by Trump in October.

Trump has long targeted former President Barack Obama's landmark health care law but has yet to offer a meaningful alternative while chipping away at it piece by piece.

"Many of our laws, particularly Obamacare, make health care coverage more expensive for small businesses than large companies," Labor Secretary Alexander Acosta said in a statement marking the rollout.

The plans, known as association health plans, "are about more choice, more access, and more coverage. The President's decision helps working Americans – and their families – purchase quality, affordable health coverage", he added.

On Monday, a bipartisan group of nine governors, including three Republicans, ripped the administration for its decision not to defend the Affordable Care Act in a lawsuit being brought by several states against the act's mandate that health care insurers cannot deny coverage based on pre-existing conditions.

"The administration’s disappointing decision to no longer defend this provision of federal law threatens health care coverage for many in our states with pre-existing conditions and adds uncertainty and higher costs for Americans who purchase their own health insurance,” the governors wrote. "This is not right."

Landmark 2015 ‘net neutrality’ rules expire in US

By Barry Eitel

SAN FRANCISCO (AA) – So-called “net neutrality” rules imposed by the Federal Communications Commission (FCC) to regulate internet service providers officially ended Monday.

The rules, put in under a 2015 directive titled the Open Internet Order, aimed to prevent internet service providers like Verizon or Comcast from charging different amounts for access to different websites. The rule was supported by then-President Barack Obama.

In a highly contested decision, the FCC voted 3-2 in December to overturn the regulations, which were heavily criticized by Ajit Pai, the FCC Chair put in place by President Donald Trump.

The Restoring Internet Freedom Order “replaces unnecessary, heavy-handed regulations dating back to 1934 with strong consumer protections, increased transparency and common-sense regulations that will promote investment and broadband deployment,” the FCC said in an announcement Monday.

Pai’s FCC painted the decision as a victory for consumer choice.

“Bottom line: The FCC is returning to the successful, bipartisan framework that helped the internet grow and flourish for two decades prior to 2015,” the Commission concluded. “This light-touch approach will protect consumers and deliver better, faster, cheaper Internet access and more competition to consumers.”

The FCC’s decision has been widely panned as a gift to big wireless firms as a way to allow companies to throttle or slow down websites and applications and affect how Americans experience the internet.

A large contingent of net neutrality supporters are now pushing back on the repeal through legal and legislative means. Lawmakers like Sen. Ed Markey have pushed that the 2015 rules become a law through Congress.

“The American people know they cannot trust their internet service providers to do the right thing and protect a free and open internet,” Markey said Monday on Twitter.

Over 20 states have joined in a lawsuit against the FCC, demanding that the repeal be reversed. Leading tech companies like Facebook and Alphabet have also advocated against the repeal.